W wersji podstawowej właściciele Lancii Kappa SW mogą liczyć na wspomaganie kierownicy, dwie poduszki powietrzne, ABS, komputer pokładowy obsługiwany w pięciu językach i z możliwością wykrywania awarii, zamek centralny, elektroniczną klimatyzację, podgrzewane lusterka regulowane elektrycznie, automatycznie otwierane szyby we wszystkich drzwiach, welurową tapicerkę alcantara, kabinowe wykończenia z drewna oraz z chromu, aluminiowe felgi, podłokietniki na przednich i tylnich siedzeniach, lampki w drzwiach i do czytania (z przodu i tyłu), system ośmiu głośników, halogeny, fotochromatyczne lusterko wewnątrz i nadwozie wykończone metalizowanym lakierem.

W Lancii Kappa jest sporo miejsca, w dodatku kabina jest perfekcyjnie wykończona, dzięki czemu komfort jazdy tym samochodem jest bardzo wysoki. Kształt nadwozia nie każdemu musi się spodobać, ale z pewnością można docenić niebanalną formę karoserii. Ale tym, co może przeważyć na korzyść Lancii jest fakt, że Kappa jest – wbrew obiegowej opinii o włoskich samochodach – autem mało awaryjnym. Wystarczy tylko o swoją Lancię odpowiednio dbać i nie powierzać jakichkolwiek napraw niedoświadczonym mechanikom, a samochód nie będzie przysparzał kierowcy większych powodów do zmartwień. Kappę najlepiej serwisować w autoryzowanych warsztatach, a wtedy pozostanie tylko radość z przyjemnej jazdy. Jednak Lancia Kappa nie jest jedną z najpopularniejszych marek, dlatego może być kłopot z zamówieniem części zapasowych, nawet w przypadku najprostszych awarii.

Polskie uznanie do zdobyczy niemieckiej motoryzacji bierze się najpewniej z zamierzchłych czasów, kiedy to na polskich drogach królowały fiaty, syrenki, zastawy czy skody. Nie były to samochody marzeń, choć najwięcej winy leżało chyba po stronie polskich fabryk, które te samochody składały. O ile inżynierom nie można było niczego zarzucić, o tyle jakość pracy na liniach produkcyjnych była daleka od doskonałości. Efektem były właśnie takie samochody, które notorycznie się psuły, często ledwie po zjechaniu z taśmy fabrycznej. W warsztatach samochodowych wcale nie było lepiej. Nie dość, że na naprawę samochodu czekało się tygodniami, to jeszcze mechanicy znali się na swojej pracy raczej średnio, a przy tym narzędzia wykorzystywane do napraw w niczym nie przypominały profesjonalnego sprzętu. Nic dziwnego zatem, że przeważająca większość samochodów w tamtych czasach jeździła jak jeździła.

Pojawiały się jednak w tym czasie również samochody zza zachodniej granicy. Były to głównie samochody niemieckie, które produkowano zgodnie z normami, a ich serwis był prawdziwym serwisem, a nie lipnym przeglądem dla samej pieczątki w dokumentach. Niemieckie samochody z importu w porównaniu z dorobkiem polskiej motoryzacji były bezkonkurencyjne. Nie psuły się i wyglądały imponująco, automatycznie więc uznano, że niemiecka myśl motoryzacyjna jest ponad wszystkim.

Problem w tym, że za zachodnią granicą nie były tylko Niemcy, ale również inne kraje, w których produkowano wysokiej jakości samochody. Jednak wydawały się one dla wielu Polaków albo niedostępne ze względu na bardzo wysoką cenę, albo – jak w przypadku włoskich Fiatów, które kojarzono z polskimi maluchami – traktowano je jako auta gorszej kategorii. I do dzisiaj to niemieckie auta, ze względu na swoją legendarną niezawodność i perfekcję, wciąż wydają się najlepszym wyborem, chociaż na rynku do wyboru mamy szeroką gamę aut z całego świata.

Seat Toledo wyróżnia się ładną linią nadwozia, która z upływem lat nie straciła nic ze swojej urody. Do tego Seat to marka należąca do niemieckiego Volkswagena, którego samochody niezmiennie cieszą się dobrą opinią w całej Europie. Seat Toledo wyposażony w turbo diesla jest przy okazji samochodem bardzo oszczędnym – podczas jazdy na trasie spala około 5,2 do 5,5 litrów oleju napędowego na każde sto kilometrów, w trakcie jazdy miejskiej będzie to średnio o litr więcej. Toledo jest przyjemny w prowadzeniu, nie sprawia kłopotów, nawet jeśli kierowca nie jest bardzo doświadczonym użytkownikiem drogi. Ze względu na swoje niezbyt wielkie gabaryty, Seat Toledo jest zwrotny i łatwo nim zaparkować w warunkach miejskich. Podczas jazdy nie odczuwa się zbyt mocno wszystkich nierówności na drodze, a samo wnętrze samochodu jest bardzo funkcjonalne i nadaje się nawet do przewożenia większych przedmiotów.

Osiągi Seata Toledo są dobre, ale nie zachwycają. Doskwiera brak szóstego biegu, jak również brak przestrzeni – pasażerowie na tylnich siedzeniach nie będą się raczej cieszyć nadmiarem wolnego miejsca.

Mimo że Seat Toledo nie jest samochodem z najwyższej półki, nie można mu odmówić solidności. Samochód psuje się bardzo rzadko i zwykle są to drobne usterki, niewymagające kosztownej naprawy. Gdy jednak wymiana części będzie niezbędna, serwis nie zrujnuje kierowcy kosztami. Części zamienne są łatwo dostępne, a do naprawy można użyć elementów używanych. Co może przeszkadzać w Toledo, to nieszczelność nadwozia. Woda pojawia się w kabinie podczas ulewnych deszczy albo po umyciu samochodu na myjni.

W kwestii wykończenia wnętrza Passat prezentuje się lepiej niż Vectra, chociaż i Opel nie prezentuje jakoś szczególnie kiepsko. Ale mimo gorszych wrażeń estetycznych, wyposażenie Vectry zapewnia wszystko, co potrzebne. Jednak to Passat B6 może się pochwalić ładniejszym wnętrzem i lepszą jakością materiałów stosowanych do wykończenia. Za to oba samochody są tak samo wygodne i zapewniają wysoki komfort jazdy na długich trasach.

Vectra C wyposażona została w układ McPherson z przodu, a z tyłu znajduje się system wielowahaczowy. Tak samo jest w Passacie, z tym wyjątkiem, że da się w nim wymienić same sworznie, podczas gdy w Vectrze do wymiany kwalifikuje się od razu cały wahacz.

Pod maską Passata znajduje się silnik 2.0 TDI o mocy 140 KM. Jednostka zapewnia dobre osiągi przy niskim spalaniu paliwa, jednak awarie silnika nie należą do rzadkości. Najczęściej są to awarie napędu pompy oleju, usterki pompowtryskiwaczy oraz pękanie głowic. W Vectrze silnik 1.9 CDTI jest mniej awaryjny, chociaż większość kierowców będzie zmuszona do wymiany dwumasowego koła zamachowego. Najlepiej sprawdzi się w Oplu słabsza, ale za to dużo trwalsza jednostka, o mocy 100 lub 120 KM.

W obu modelach osiągi podczas jazdy są bardzo zbliżone, tak samo jak ilość spalanego paliwa, trudno więc wskazać, które z tych aut będzie pod tym względem lepsze. To Vectra ma słabsze nadwozie, ale i lepszy silnik, w praktyce może się więc okazać trafniejszym wyborem niż Passat.

Ale chociaż Audi A5 trudno było cokolwiek zarzucić, model przeszedł obowiązkową modernizację pod względem wyglądu i stosowanych technologii. Efektem tych zabiegów są nowe Audi A5 w wersji Coupe, Sportback i Cabriolet oraz wersja sportowa S5. Pod względem zmian konstrukcyjnych samochód wiele zyskał, jeśli zaś chodzi o sam wygląd – to już kwestia gustu.

Głównym celem zabiegów upiększających A5 było podkreślenie sportowego charakteru auta. Pozostały opływowe kształty i ostre linie, ale wymieniono chłodnicę, kratownicę, światła przeciwmgielne. Swój kształt zmieniły też zderzaki, maska oraz przednie reflektory, wyglądające teraz niemal dokładnie tak samo jak światła w modelu A6. Nowością są światła LED, które ułożono wokół reflektorów, dzięki czemu uzyskano niesamowity efekt świetlny. Podobny zabieg zastosowano w tylnich światłach.

W środku A5 też niewiele się zmieniło. Kolejne zapożyczenia z modeli A6 i A7 to multimedia oraz dźwignia przekładni automatycznej S-tronic. Dodatkowo we wnętrzu samochodu pojawiło się więcej wykończeń chromowanych, bogatsza jest także gama materiałów, które można wybrać w zamawianej wersji Audi. Udoskonalono też system MMI. Innowacje nie mogły ominąć serca samochodu, czyli silnika. Nowe jednostki napędowe mają dużo większą moc (najmniejszy silnik o pojemności 1.8 litra wyciąga 170 KM i 320 Nm), ale są jednocześnie bardziej ekonomiczne i przyjaźniejsze dla środowiska naturalnego. Każdy z silników montowanych w A5 ma doładowanie i bezpośredni wtrysk paliwa. W standardzie otrzymujemy dodatkowo system Start-Stop oraz system rekuperacji.

Audi A5 może być wyposażone w silnik benzynowy albo w diesla. Oba rodzaje mają różne moce – trzylitrowe silniki osiągają od 204 do 245 KM, a w sportowym S5 moc rośnie do wartości aż 333 KM. Audi A5 dostępna jest z napędem na przednią oś albo na cztery koła.

Pierwsze Passaty pojawiły się w Europie w 1973 roku. Każda kolejna generacja Passatów wnosiła coś nowego do swojego wyglądu, aż w końcu w 1993 roku najnowszy Passat zyskał swój własny, niepowtarzalny charakter. Od tej pory Passaty można było nawet określać mianem „ładnych”. Wszystkich generacji Passata było łącznie siedem, a liczba sprzedanych egzemplarzy sięgnęła 15 milionów aut.

Passat B3, stworzony w 1988 roku, był jeszcze nudną limuzyną średniej klasy, bez jakiejkolwiek wyrazistości. Samochód przyjął się chyba tylko dlatego, że od strony technicznej pozostawał bez zarzutu, jednak nowoczesność pod maską kompletnie nie współgrała z mało porywającym nadwoziem. Zwrot, jaki nastąpił w 1993 roku, niemal na nowo określił charakter tego samochodu. Modernizacje były tak duże, iż nowe auto przestało być modelem B3, ale zostało ochrzczone Passatem B4.

Sylwetka nowego Passata zyskała dynamikę i stała się bardziej ponadczasowa. Zmienił się przedni pas, pojawiły się zupełnie inne podłużnice i dodatkowe belki na drzwiach. Wzbogacono także fabryczne wyposażenie. Pod maską znalazł się nowy silnik 1.9 TDI, od którego zaczęła się historia znakomitych silników wysokoprężnych sygnowanych przez Volkswagena. Silnik miał moc 90 KM, co może nie było szczególnie imponującym osiągiem, jednak dzięki temu Passat nie wymagał kosztownej eksploatacji. Te zmiany spowodowały, że model B4 z powodzeniem zastąpił swojego poprzednika i znalazł swoje stałe miejsce na rynku.

Passat B4 wyróżnia się prostą konstrukcją, trwałym silnikiem i nie straszna mu korozja. Prostota widoczna jest również we wnętrzu, w którym na próżno szukać zbędnych elektronicznych gadżetów. Passat B4 spodobał się większości Europejczyków, dużym zainteresowaniem cieszył się także w Polsce. To właśnie ten model w dużym stopniu przyczynił się do opinii, jaką zyskał Volkswagen, uważany odtąd za auto bezawaryjne.

Poprzednik modelu 159, Alfa Romeo 159, zadebiutował w 1997 roku. Samochód zachwycił swoim wyglądem do tego stopnia, że Alfa Romeo 159 odróżniała się od wcześniejszego modelu tylko drobnymi detalami. Nowa Alfa trafiła wyjechała z fabryk w 2005 roku i była dostępna zarówno w wersji sedan, jak i większe kombi.

Z wyglądu Alfa Romeo 159 w niczym nie przypomina swojej konkurencji. Na przedzie znajduje się charakterystyczna dla tej marki atrapa chłodnicy, sześć osobnych reflektorów na przedzie maski, a całość jest niezwykle proporcjonalna. Również w środku Alfa Romeo 159 zachwyca wyposażeniem, przypominając swoim designem samochody z dużo wyższej półki cenowej.

Na wyglądzie zalety Alfy Romeo się nie kończą. Zastrzeżeń nie budzą montowane pod maską silniki. Najsłabsza jednostka napędowa to benzynowy 1.8 l 140 KM oraz diesel o pojemności 1,9 l i mocy 120 KM. Już te jednostki doskonale spisywały się na drodze, ale jeśli komuś takie osiągi nie wystarczyły, mógł sięgnąć po bardziej dynamiczne silniki: 1.9 JTS (160 KM), 2.2 JTS (185 KM), 1.7 TBi (200 KM) oraz 3.2 JTS V6 (260 KM) w wersji benzynowej, natomiast wśród diesli do wyboru pozostawały są wersje 1.9 JTDM (120 i 150 KM), 2.0 JTDM (136 i 170 KM) oraz 2.4 JTDM (200 i 210 KM). Silniki 3.2 V6 JTS i 2.4 JTDM były dostępne także z wersji z napędem na cztery koła, w systemie Q4.

Nieco gorzej wygląda sytuacja skrzyń biegów. Ręczne skrzynie potrafią się zacinać i nie są do końca precyzyjne, a automaty, chociaż zwiększają komfort podróży, zabierają jednocześnie przyjemność dynamicznej jazdy. Wysokie osiągi silników niosą za sobą także wysokie rachunki za paliwo. Diesle palą około 7 do 9,5 l/100 km, silniki benzynowe potrzebują aż 9-14 l/100 km. Jeszcze większe zużycie paliwa będzie podczas jazdy miejskiej.

Z drugiej strony jednak, Alfa Romeo 159 zapewnia dobre właściwości jezdne oraz dużą wygodę. Co prawda osoby dorosłe na tylnich siedzeniach nie będą mogły się cieszyć swobodą, ale małe dzieci spokojnie znajdą dla siebie wystarczająco dużo miejsca. Dość mały jest także bagażnik auta. W standardzie właściciel otrzymuje poduszki powietrzne, dwustrefową klimatyzację, system audio oraz szyby elektryczne.